Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Ο ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ



Δεν περίμενα πoτέ ότι μέσα σε 18 μήνες στο δρόμο της μητρότητας
θα μάθαινα τόσα πολλά για τον ρόλο μου ως μητέρα, ότι θα αποκτούσα την έκτη αίσθηση που ονομάζεται 'ενστικτο', ότι θα κατάφερνα να χειρίζομαι τόσο καλά οτιδήποτε και οποιονδήποτε περιστρέφεται γύρω από το παιδί μου και ότι θα έφτανα στο σημείο να δώσω και ορισμένες χρήσιμες συμβουλές από την μικρή εμπειρία που έχω αποκτήσει μέχρι τώρα στον τομέα ' παιδί.
  Κι όμως έτσι αισθάνομαι. Περήφανη που μέχρι τώρα έχω κατορθώσει να διεκπεραιώσω τον δύσκολο, και γλυκό παράλληλα, ρόλο μου ως μητέρα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Όχι, δεν είμαι άριστη, δεν είμαι τέλεια ούτε άμεμπτη. Αντιθέτως τις στιγμές που βλέπω το αγγελούδι μου να κοιμάται και αντικρίζω το γαλήνιο και γλυκό προσωπάκι του σιγοψιθυρίζω: "πόσο κακιά μαμά είμαι?". Γιατί υπάρχουν ώρες που θυμώνω, που κλείνω τα μάτια, σφίγγω τα δόντια, παίρνω μια βαθιά ανάσα για να μην ξεσπάσω σε ένα μωρό που το μόνο που θα καταλάβει είναι τα αυτακια του να βουίζουν από τις φωνές μια υστερικής. Υπάρχουν στιγμές που λέω "όχι" σε κάτι που θα έκανε το μωρό μου χαρούμενο όπως ένα κομμάτι σοκολάτας η μια καραμελα, γιατι φοβαμαι οτι δεν του προσφερουν κατι αλλα αντιθετως μπορει να το βλαψουν. Μετανιωνω ομως που το "οχι" μου το εκανε να κλαιει και να φωναζει. Υπαρχουν στιγμες που αγριευω οταν δω λεκεδες πανω στο ριχταρι του καναπε που μολις επλεινα η σπασμενο το βαζο που μολις αγορασα, και γιατι αγριευω? Αφου εγω εβαλα το βαζο πανω στο τραπεζακιτου σαλονιου ξεροντας οτι στην ηλικια των 18 μηνων ολα τα μωρα εχουν την ταση να εξερευνουν και να επεξεργαζονται οποιοδηποτε αντικειμενο υπαρχει μεσα στο σπιτι (αλλά και έξω από αυτό). Το μικρο χερακι θα πιανει, θα σπαει, θα λερωνει, θα επεξεργαζεται οτιδηποτε υπαρχει γυρω του για πολυ καιρο ακομα και πρεπει να το παρουμε αποφαση.
  Οπως προανεφερα ομως αισθανομαι περηφανη. Γιατι εκτος απο μια μαμα που τρεχει να τα προλαβει ολα και σε καποιες στιγμες λυγιζει και 'παρεκτρεπεται'(οπως καθε μαμα κατα τη γνωμη μου), ειμαι και μια μαμα που εχει μαθει αρκετα σχετικα με το πως να αντιμετοπιζει ορισμενες καταστασεις, πως να τα βγαζει περα με ενα μωρο που θελει 24 ωρες το 24ωρο την προσοχη της και παρα τις στιγμες αδυναμιας συνεχιζει ακαθεκτη. Παρακατω θα αναφερω αριθμητικα τις δικες μου τακτικες οι οποιες με εχουν βοηθησει κατα καιρους να ανταπεξελθω τοσο στα οσα απαιτει ενα παιδι οσο και στο περιβαλλον γυρω απο αυτο.
  1. Σταματησα να ακολουθω κατα γραμμα τις συμβουλες της παιδιατρου. Ασφαλως η παιδιατρος ειναι ενα απο τα ατομα που θα μας βοηθησουν και θα μας καθοδηγησουν με τον πιο σωστο τροπο για την ανατροφη του παιδιου μας και οχι μονο. Αλλα τον τελευταιο καιρο υποψιαστηκα και τεκμηριωσα οτι πισω απο τους παιδιατρους υπαρχουν οι εταιριες οι οποιες προσφερουν 'γερα' ποσοστα σε οσους καταφερουν να τις προωθησουν. Ρωτησα τρεις διαφορετικους παιδιατρους ποιο κατα τη γνωμη τους ειναι το καλυτερο γαλα για το μωρο μου και πηρα τρεις διαφορετικες απαντησεις και μαλιστα απο τη συζητηση δεν ελειψε το 'μπλα μπλα' προκειμενου να με παροτρεινουν να τιμησω την εταιρια και να δεχτω τα δειγματα τους. Ε οχι! Εψαξα και βρηκα μονη μου το καλυτερο γαλα, τις καλυτερες κρεμες και τα καλυτερα προιοντα περιποιησης του μωρου μου. Επισης μια αλλη συμβουλη τους που δεν ακολουθησα ηταν το "μην μπεις στη διαδικασια να παιζεις και να αποσπας την προσοχη του παιδιου με αλλα πραγματα για να φαει γιατι πρεπει να καταλαβει οτι το φαγητο ειναι κατι ομορφο και δεν χρειαζονται 'παραστασεις' και βολτουλες για να το καταφερουμε να βαλει μια μπουκια στο στομα του. Ok! Συμφωνω και ειμαι υπερ στο να βοηθας το παιδι απο μικρο να καταλαβαινει και να αντιλαμβανεται καποια πραγματα αλλα μην ξεχναμε οτι παιζει πολυ μεγαλο ρολο και ο χαρακτηρας του παιδιου! Αν το παιδι μου δεν τρωει χωρις να του κανω γκριματσες, θα του κανω απο το να το αφησω νηστικο, αν το παιδι μου δεν τρωει αν δεν κραταει το αγαπημενο του παιχνιδι, θα του το δωσω προκειμενου να το δω να ανοιγει το στοματακι του εστω και για μια μπουκια. Πιστευω θα εχω ολο το χρονο στο μελλον να το μαθω να καθεται φρονιμα μαζι μας στο τραπεζι και να τρωει ευχαριστα χωρις γκρινια. Μην ξεχναμε! ΕΙΝΑΙ ΜΩΡΟ!
  2. Σταματησα να ακουω τους γυρω μου. Ναι ειναι κουραστικο: "Εγω στο δικο μου παιδι εκανα αυτο...", "Ααααα εγω δεν το εκανα ετσι...", "Μην το κανεις αυτο....", "Ετσι καν'το", "Το σωστο ειναι....".....ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΩΣΤΟ ΚΑΙ ΛΑΘΟΣ! Οταν μια μαμα λατρευει το σπλαχνο της θα κανει το οτιδηποτε με τοση στοργη και τοση αγαπη που κανεις δεν επιτρεπεται να επεμβαινει και να κατακρινει. Ειτε συγγενεις, ειτε φιλοι, ειτε γνωστοι εχουν παντα κατι να πουν και να σχολιασουν. Φτανει βρε παιδια! Εχω δει μαμα να δερνει το παιδι της ασχημα και παρ'ολο που δεν μου αρεσε το σκηνικο σηκωθηκα απλα και εφυγα αλλα σε καμια περιπτωση δεν σκεφτηκα οτι ο δικος μου ο λογος μετραει αναμεσα σε μια μανα και το παιδι της, ακομα κι αν αυτη η μανα ηταν η ιδια μου η αδερφη. Η καθεμια εχει τον δικο της μοναδικο τροπο να μεγαλωνει το παιδι της, δεν ειναι ολοι οι ανθρωποι ιδιοι ουτε αντιδρουν το ιδιο. Και στο κατω κατω δεν ξερει κανεις μας τι συμβαινει μεσα στο σπιτι του καθενος οταν κλεινει η πορτα  για να σχολιαζουμε  και να κατακρινουμε την καθε μαμα που χειριζεται το παιδι της με διαφορετικο τροπο απο οτι χειριζομαστε εμεις το δικο μας. Με αυτη τη λογικη λοιπον εγω εκλεισα τα αυτια μου και με το ενστικτο μου τα εχω παει περηφημα μεχρι τωρα. Φυσικα δεχομαι συμβουλες, ζηταω γνωμες, συζητω τα θεματακια μου με ανθρωπους που ξερω οτι θα με βοηθησουν αλλα και παλι θα κρατησω μονο αυτα που εγω σαν μαμα θεωρω σωστα.
  3. Σταματησα να πιεζω το παιδι μου να φαει. Εννοειται πως περνω καμποση ωρα με το πιατο και το κουταλι ψαχνοντας τροπους για να το καταφερω να ανοιξει το στομα του αλλα αν δω οτι μετα την πρωτη μπουκια το κεφαλαιο φαγητο το κλεινει για την συγκεκριμενη στιγμη θα προσπαθησω αργοτερα. Τι θα καταφερω με το να το νευριασω, να το πιεσω, να του φωναξω? Τιποτα! Ισως ομως αργοτερα να πειναει και να θελει πραγματικα να φαει χωρις υστεριες. Μωρα ειναι δεν ειναι χαζα! Εχουν αποψη και χαρακτηρα και οφειλουμε να το σεβαστουμε. Γιατι να κουραζομαστε και να τα κουραζουμε και αυτα ενω στην ηλικια των 18 μηνων μπορουν να μας δειξουν με αρκετους τροπους το τι θελουν και τι οχι?! 
  4. Πιστεψα στην νοημοσυνη του παιδιου μου. Ακουγεται παραξενο και περιπλοκο αλλα ειναι γεγονος! Το κοριτσακι μου πλεον με καταλαβαινει και μπορω να πω με βεβαιοτητα οτι πλεον συννενοουμε ανετα μαζι της. Ανταποκρινεται σε οτι της πω σαν 'μεγαλη κοπελα' ειτε την επιπληξω ειτε την επιβραβευσω για κατι. Και πιστευω ακραδαντα οτι αυτο συνεβη γιατι πιστεψα στη νοημοσυνη της και αρχισα να την αντιμετοπιζω (σε συγκεκριμενες περιπτωσεις) σαν ενηλικα και οχι σαν μωρο. Σταματησα να σκεφτομαι: "Ειναι βρεφος ακομα, δεν καταλαβαινει" . Οταν εκανε ζημια την βοηθουσα με την χροια της φωνης μου και τις λεξεις-κλειδια: 'οχι' και 'μη' , να καταλαβει οτι αυτο που κανει δεν ειναι σωστο. Στην συνεχεια της εξηγουσα σαν να απευθυνομαι σε ανθρωπο της ηλικιας μου: " Αυτο ειναι κακο, δεν το κανουμε ΠΟΤΕ!" Και φυσικα  οταν εκανε κατι σωστο την επικροτουσα και της φωναζα: "Μπραβοοοοο!" χτυπωντας παλαμακια. Με τον καιρο αρχισε να ψιλοαντιλαμβανεται την εννοια του καλου και του κακου, μεχρι ενα σημειο που μπορει να αντιληφθει ενα μωρο της ηλικιας της, και να με μοιμειται. Πλεον της λεω να φερει τα παπουτσια της απο την ντουλαπα και τα φερνει, της λεω να πεταξει κατι στον καδο απορριματων και τρεχει, βουρτσιζει μονη της τα δοντακια της με μεγαλη χαρα και ευχαριστηση, περιμενει πως και πως να μας ακουσει να της λεμε 'μπραβο' και να χαμογελαμε με καθε της επιτευγμα. Απλα με τον τροπο μας δειχνουμε στο παιδι τα συναισθηματα μας για καθε του πραξη και δεν το αφηνουμε ανεξελεγκτο καθησυχαζοντας τον ευατο μας οτι δεν καταλαβαινει. Το παιδι δεν αποκτα χαρακτηρα στο μελλον. Σε μικρη ηλικια χτιζουμε τις γερες βασεις του χαρακτηρα του και στο μελλον απλα τον διαμορφωνει.
  5. Εθεσα προγραμμα. Με το που ηρθε το νεογεννητο στο σπιτι εθεσα κυριως προγραμμα φαγητου και υπνου. Τωρα πλεον προγραμμα τιθεται και σε καθε δραστηριοτητα της κορης μου. Εχω διαβασει αμετρητα αρθρα απο πανικοβλητες μανουλες που ζητουν βοηθεια γιατι χαθηκαν με το συζυγο τους  αλλα και με τον εξω κοσμο. Το προγραμμα ειναι η λυση που γυρευετε! Και παροτρεινετε και το παιδι να το ακολουθησει με 'παιχνιδιαρικους τροπους'. Εγω για παραδειγμα εθεσα μια συγκεκριμενη ωρα το βραδυ για βουρτσισμα των δοντιων. Χρησιμοποιησα, τις πρωτες μερες, την οδοντοβουρτσα μου για δειξω στο μωρο μου τι πρεπει να κανει, το εμαθα να ανοιγει το στοματακι του κανοντας "ααααα" και της αγορασα μια οδοντοβουρτσα με φιγουρες απο τα αγαπημενα της καρτουν. Απο μικρη κοιμοταν με ενα χνουδωτο μαξιλαρακι σε σχημα λουλουδι και απο τοτε υπνος και μαξιλαρι-λουλουδι πανε μαζι (αλλα μωρακια θελουν το αρκουδακι τους). Αυτο βοηθησε στο να πηγαινει για υπνο με μεγαλυτερη ευχαριστηση ξεροντας οτι στην κουνια της την περιμενε το μαξιλαρι που τοσο της ειχε λειψει κατα τη διαρκεια της ημερας, επομενως και για μενα ηταν πιο ευκολο να την παροτρεινω να κοιμηθει στην ωρα της. Και βεβαια θα δει παιδικα, και βεβαια θα κανει οτιδηποτε την ευχαριστει αλλα οταν η μαμα λεει οτι ειναι ωρα φαγητου, οτι ειναι ωρα να κανουμε μπανακι, οτι ειναι ωρα για υπνο το μωρο θα πρεπει να εχει το εναυσμα να το κανει με ευχαριστηση. Και να μην ξεχασω να αναφερω οτι το προγραμμα παυει να ισχυει μονο σε ειδικες περιπτωσεις. Ολοι θελουν να κρατησουν την 'μπουμπου' λιγο παραπανω, ολοι θελουν να παιξουν μαζι της τωρα που εχουν χρονο και 'σιγααα μωρεεεε....τρωει πιο μετα, παει για υπνο μιση ωρα αργοτερα'. Ναι θα υπαρχουν μια-δυο εξεραισεις αλλα περα απο εκει οταν η 'μπουμπου' καταλαβει οτι εχει τη δυνατοτητα να βγει εκτος προγραμματος θα το επιχειρησει και οταν δεν θα ειναι κανεις εδω και αντε μετα να την πεισει η μαμα οτι πρεπει να τηρησει το προγραμμα της.
  6. Το μωρο εχει δικο του κρεβατι. Ναι ηταν αρρωστουλι και ξαπλωσε, μεχρι να το παρει ο υπνος, στο κρεβατι αναμεσα στη μαμα και τον μπαμπα, ναι ξυπνησε στις τρεις η ωρα τα ξημερωματα γιατι κατι διεκοψε τον υπνο του και η μαμα το πηρε αγκαλια να το νανουρισει αλλα οταν ηρεμησε και αποκοιμηθηκε......στην κουνια κατευθειαν! Ενα απο τα πιο συχνα προβληματα αναμεσα στο ζευγαρι ειναι οτι εχουν χαθει....μεταξυ τους.....απο την αφιξη του μωρου στο σπιτι και μετα....οχιιι! Απο βρεφος το εβαλα στη διαδικασια να καταλαβει οτι εχει το δικο του κρεβατι. Θα σε νανουρισω, θα σε κρατησω ωρες αγκαλια μεχρι να ηρεμησεις και να σιγουρευτω οτι αποκοιμηθηκες, εχω φτασει και σε σημειο να μπω εγω και να ξαπλωσω μεσα στην κουνια του μωρου μαζι του αλλα στο κρεβατι της μαμας και του μπαμπα ποτε! Δεν ειναι και πολυ ομορφο να κοιμαται ο μπαμπας στον καναπε και η μαμα με το παιδι στο κρεβατι μονιμως (γιατι το διαβασα και αυτο). Καθε αντρας εχει την αναγκη, ειδικα μετα απο ωρες στη δουλεια και τοσες ωρες μακρυα απο την γυναικα του, μιας και εκεινη τρεχει να τα βγαλει περα με παιδι, σκυλι, σπιτι, φαγητο και πολλα αλλα, να την νιωσει κοντα του εστω και αργα το βραδυ στο κρεβατι. Και πιστεψτε με μετα απο καποιο σημειο και μετα, αν το μωρο κοιμαται επι μονιμου βασεως στο κρεβατι μας, ερχονται η γκρινια, οι τσακωμοι και το ζευγαρι πρεπει να παλεψει με ολες τις δυναμεις του για να 'επιβιωσει'.
  7. Βρηκα χρονο για τον εαυτο μου. Ειναι γεγονος οτι με κουρασμενο σωμα και πνευμα μια μητερα-συζυγος-νοικοκυρα υπολειτουργει. Εγω προσωπικα χρειαζομαι ανανεωση, ξεκουραση και καποια διαστηματα μεσα στη μερα να 'βρεθω' με τον εαυτο μου, και οταν το λεω αυτο εννοω να παω γυμναστηριο, να παω κομμωτηριο, να φτιαξω τα νυχια μου, να μακιγιαριστω, να παω μια βολτα με μια φιλη μου, να κατσω στον υπολογιστη η στην τελικη να φτιαξω ενα φλιτζανι τσαι και να δω τηλεοραση. Οταν κανω κατι που μου αρεσει, και αφηνω εστω και για λιγο το μυαλο μου μακρυα απο δουλειες και εγνοιες οι μπαταριες μου φορτιζουν και αποδιδω καλυτερα στα χιλια δυο πραγματα που εχει καθημερινα μια μαμα στο μυαλο της.
  8. Αντιμετοπισα ορισμενες καταστασεις με χιουμορ. Αν τα παρεις ολα στα σοβαρα...την εχασες την μπαλα! Γεγονος αναμφισβητητο ειναι επισης οτι πισω απο καθε 'στραβο' στο σπιτι, στη δουλεια, στα οικονομικα φταιω εγω! Φταιω που η μικρη δεν πεινουσε και δεν εφαγε το φαγητο της, φταιω γιατι παρελειψα την coca-cola απο την λιστα του σπουπερ μαρκετ, φταιω γιατι χαλασαν τα υδραυλικα του Τασου του γειτονα. Ναι, βεβαια! Μια γυναικα φταιει για ολα! Η ζωη ομως θελει λιγο χιουμορ και....ενα βημα πισω.....Δεν ειναι αναγκη να δωσω σημασια σε οτιδηποτε 'κουφό' και 'ακυρο' υποθει.  "Ναι γιαγια...εχεις δικιο που φταιω επειδη δεν εβαλα ενα ανοιχτο ψαλιδι κατω απο το μαξιλαρι του μωρου προκειμενου να σταματησει να βλεπει εφιαλτες στον υπνο του, αγνοοντας το ενδεχομενο τραυματισμου, απο σημερα κιολας θα βαλω σε κινδυνο τη ζωη του παιδιου μου επειδη το ιδιο εκανες και εσυ και το μωρο σου κοιμοταν σαν πουλακι".....με χιουμοριστικο τροπο απαντωντωντας παντα! Υπαρχει βεβαια και το ενδεχομενο να μην απαντησεις καθολου, να το προσπερασεις και να ξεχασεις μια για παντα οτι υποθηκε και αυτο.....
  9. Αφησα τους τοξικους ανθρωπους εξω απο τη ζωη μου. Ποσες φορες ξυπνησες το πρωι με τοσο καλη διαθεση αλλα ξαφνικα ενα τηλεφωνημα η ενα χτυπημα στην πορτα σε εκανε να σιχαθεις και το γεγονος οτι υπαρχεις? Εγω πολλες! Μεχρι που πηρα αποφαση να 'σουταρω'  οποιονδηποτε απαισιοδοξο, επικριτικο, κακοβουλο και ενοχληκο ειχα εως τοτε στη ζωη μου. Και πραγματικα ευτυχισα! Δεν σε βοηθαει και πολυ, βλεπεις, να ανεχεσαι επειδη ετσι πρεπει, καποιον ο οποιος ξερεις οτι σε βλαπτει και σε κανει να υπολειτουργεις. Η ζωη ειναι ωραια και πρεπει να την απολαμβανουμε και να συμβαδιζουμε μονο με τα ατομα που μας επιρρεαζουν θετικα, μας σεβονται, μας ενθαρρυνουν και εχουν την ταση να μας κανουν να νιωθουμε καλυτερα ακομα και οταν νομιζουμε οτι ηρθε η 'καταστροφη'
  10. Βρηκα την ομορφια ακομα και στο πιο ασχημο πραγμα που θα μπορουσε να συμβει. Δεν υπαρχει πιο νευρικος ανθρωπος απο εμενα. Κι ομως οσες φορες σκεφτηκα με καθαρο μυαλο δεν βγηκα χαμενη. Η ψυχραιμια ειναι το παν σε μια γυναικα! Οι αντρες δεν διαθετουν και πολυ απο αυτην και τα παιδια χρειαζονται ενθαρρυνση και στηριξη. Ειμαστε οι κολωνες στο σπιτι οσο κι αν αφηνουμε τους αντρες να πιστευουν το αντιθετο. Αν τον απολυσουν και αρχισω να φωναζω και να οδειρομαι και εγω λυση δεν προκειται να βρεθει. "Οκ συνεβη, ας κατσουμε να το συζητησουμε και ειμαι σιγουρη οτι θα βρεθει μια λυση", οσο κι αν στο μυαλο μας εχουμε δημιουργησει σεναρια επιστημονικης φαντασιας του τυπου:  "Θα πεινασουμε", Θα βρεθουμε στο δρομο", "Πως θα εξοφληθουν ολοι αυτοι οι λογαριασμοι" κλπ." Ολα συμβαινουν για εναν λογο και το πιστευω ακραδαντα αυτο. Υπαρχουν στιγμες που θα ξεσπασουμε αλλα καλο για την οικογενεια ειναι να συζηταμε και να βλεπουμε πρωτα τα θετικα σε μια κατασταση και μετα τα αρνητικα. Το να πανικοβληθουμε και να μαλωνουμε δεν θα οδηγησει πουθενα, αντιθετως μπορει να επιφερει και χειροτερα.
            Οπως και να 'χει αυτη ειναι η δικη μου μεθοδολογια και ισως πολλες γυναικες στην ιδια θεση να διαφωνησουν. Οπως εχω ξαναπει ομως ειμαι ανθρωπος που σεβεται, εκτιμα και αποδεχεται το διαφορετικο καθως πιστευω οτι η διαφορετικοτητα ειναι αυτη που μας κανει μοναδικους.

Katia

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου