Κυριακή, 27 Αυγούστου 2017

Επιλόχειος κατάθλιψη - Όσα πρέπει να ξέρεις

Ένα από τα δυσκολότερα θέματα της μητρότητας είναι η επιλόχειος κατάθλιψη. Σίγουρα δεν έχουν περάσει όλες από αυτή τη φάση και για πολλές είναι ένα άγνωστο ή ίσως και "τρελό" πράγμα. Αφού γέννησα και το έψαξα περισσότερο συνειδητοποίησα οτί η επιλόχειος έχει πολλές μορφές και όσες μητέρες δεν έτυχε να περάσουν από αυτό ισχυρίζονται οτί η επιλόχειος είναι κάτι γελοίο, μια δικαιολογία της μητέρας που το μετάνιωσε ή τα βρήκε σκούρα τα πράγματα, κάτι που δημιουργεί το μυαλό λόγο αυτού του πρωτόγνωρου συναισθήματος της μητρότητας και πολλά άλλα. Η καθεμία έχει την γνώμη της αλλά για να λέμε και τα πράγματα με το όνομά τους...όποιος είναι έξω από το χορό, πολλά τραγούδια ξέρει. Καλύτερα να το έχεις ζήσει για να φέρεις άποψη για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα και όχι να το ερμηνεύεις όπως θες απλά για να πεις κάτι. Εύχομαι καμιά μανούλα να μην περάσει από αυτή τη φάση γιατί χάνεις πραγματικά πολύτιμες στιγμές με το νεογέννητο αλλά όσες το ζήσουν θα καταλάβουν οτί υπάρχει αληθινό πρόβλημα και σίγουρα δεν ερμηνεύεται ως δικαιολογία, ως αμέλεια, ως βαρεμάρα ή ότι άλλο μπορεί να σκαρφιστεί ένας ανίδεος για να κοντράρει το διαφορετικό.

Postpartum Depression


Ομολογώ πως πριν γεννήσω κανείς δεν μου μίλησε για αυτού του είδους την κατάθλιψη. Ίσως γιατί κανένα από τα κοντινότερα μου πρόσωπα δεν πέρασε κάτι τέτοιο. Διάβαζα όμως πολλά κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης για να ενημερώνομαι και να ξέρω πάνω κάτω τι θα αντιμετωπίσω αλλά πάλι δεν έτυχε να πέσω πάνω σε κάτι σχετικό με την επιλόχειο. Ούτε καν ο γυναικολόγος μου δεν με είχε προετοιμάσει για κάτι τέτοιο έστω προληπτικά. Εφόσον όμως το πέρασα θα ήθελα να το μοιραστώ και με όλες όσες ζουν στο σκοτάδι όπως εγώ. Το θεωρώ ένα από τα βασικότερα που πρέπει να γνωρίζει μια νέα μαμά και με ενοχλεί που σχεδόν κανείς δεν δίνει τη βάση και τη βαρύτητα που απαιτεί το συγκεκριμένο ζήτημα.


Όταν γέννησα ένιωσα στη ζωή μου για πρώτη φορά ολοκληρωμένη. Η ευτυχία είναι πολύ μικρή λέξη για να καλύψει το συναίσθημα της μητρότητας. Κι όμως κάτι δεν πήγαινε καλά. Αλλιώς είχα στο μυαλό μου τις πρώτες μέρες με το μωρό μου και αλλιώς μου ήρθαν. Στο μαιευτήριο δεν είχα ούτε το χρόνο ούτε τη δύναμη να κάτσω να επεξεργαστώ τι μου συμβαίνει επομένως θεώρησα οτί η σωματική κούραση (γέννησα με καισαρική) ευθυνόταν για το γεγονός οτί μέσα μου ένιωθα ένα κόμπο, μια αδυναμία να αντεπεξέλθω σε όλα όσα ζητούσε ένα νεογέννητο. Υπήρχαν άτομα που δεν με άφησαν λεπτό μόνη μου και έτσι κάπως ήμουν πιο ψύχραιμη με τα ανάμεικτα συναισθήματά μου. Όταν, μάλιστα, ήρθε η ώρα να πάμε στο σπίτι σιγουρεύτηκα οτί τα πράγματα θα αλλάξουν και οτί έπαιξε ρόλο και το περιβάλλον του νοσοκομείου στην κακή ψυχολογία μου. Επιστρέφοντας στο σπίτι, όμως, η ψυχολογία μου όχι δεν καλυτέρεψε αλλά πήγαινε και από το κακό στο χειρότερο. Δεν άφησα κανέναν να καταλάβει κάτι γιατί σαν έφηβη πέρασα από το στάδιο της γνωστής κατάθλιψης και είχα μάθει να την ελέγχω και να τη διαχειρίζομαι μόνη μου. Ένιωθα έναν ανεξήγητο φόβο. Δεν ήθελα να φύγει ο άντρας μου για τη δουλειά και να με αφήσει μόνη μου με το μωρό. Ευχόμουν επίσης να μην φύγουν τα πεθερικά μου από το σπίτι. Φοβόμουν οτί κάτι θα πάθει το μωρό και εγώ δεν ήμουν ικανή να το βοηθήσω. Αισθανόμουν τόσο μικρή και αδύναμη. Κάθε κλάμα του ακουγόταν σαν βόμβα στα αυτιά μου. Ήμουν σχεδόν σίγουρη οτί κάτι δεν θα κάνω καλά και θα βλάψω το μωρό μου. Ήταν τόσο μικρούλι αλλά στα μάτια μου φάνταζε τεράστιο και εγώ μπροστά του τόσο μικροσκοπική. Πνιγόταν με το γαλατάκι και εγώ έβαζα τα κλάματα παρόλο που ήξερα ακριβώς τη πρέπει να κάνω. Δεν κρύβω οτί πολλές φορές πέρασε από το μυαλό μου οτί ίσως δεν θα έπρεπε να γίνω μαμά ή τουλάχιστον...όχι ακόμα! Αυτός κόμπος στο στομάχι και αυτή η ανάγκη να βάλω τα κλάματα για ανεξήγητους λόγους με τρέλαινε. Δεν γνώριζα για την επιλόχειο κατάθλιψη και έτσι θεώρησα οτί για όλη αυτή την κατάσταση ευθυνόταν το οτί ήμουν μικρή ηλικιακά και το οτί η κατάθλιψη που πέρασα ως έφηβη είχε αφήσει τα υπολείμματα της τα οποία έβγαιναν σιγά σιγά στη επιφάνεια. Ώσπου μια μέρα που μιλούσα με μια άλλη μαμά τριών παιδιών εκεί που συζητούσαμε για το μωρό με ρωτάει: "Πέρασες επιλόχειο κατάθλιψη;" Εγώ έμεινα κάγκελο. What? Τι στο καλό είναι αυτό πάλι; "Τι είναι αυτό;" Τη ρώτησα με περιέργεια. "Κι αυτό σαν την κανονική κατάθλιψη είναι αλλά την περνάς μετά τη γέννα. Δυσφορία, άγχος με το μωρό, κακή ψυχολογία κλπ." Ε όχι ρε! Το μυστήριο μόλις είχε λυθεί. Ένιωσα τη λύτρωση να τρέχει σαν νερό μέσα μου. Έφυγα ανακουφισμένη και απαλλαγμένη από τις ενοχές μου τώρα που ήξερα οτί όχι μόνο δεν ήμουν η μόνη που περνούσε όλο αυτό αλλά άλλες μητέρες την περνούν πολύ πιο σκληρά από ότι εγώ. Στην πορεία άρχισα να ανοίγομαι και να συζητάω για το θέμα και άκουσα φρικτά πράγματα όπως για παράδειγμα μια μαμά που δεν ήθελε ούτε καν να δει το μωρό της μετά τη γέννα, ούτε να το αγγίξει. Μια άλλη δεν πήρε το μωρό στο σπίτι και για τον πρώτο μήνα το άφησε στη γιαγιά και στον παππού και πήγαινε απλά σαν επισκέπτης, το έβλεπε και έφευγε. Η επιλόχειος, λοιπόν, εμφανίζεται άλλες φορές με μια ήπια μορφή, όπως σε εμένα, που απλά νιώθεις μια μικρή ανασφάλεια και μια κακοδιαθεσία και άλλες φορές με την άγρια μορφή της που σε κάνει να αποπροσανατολίζεσαι και να απομακρύνεσαι από το μωρό σου. 

Postpartum Depression- all about it

Ο λόγος που ήθελα να μοιραστώ αυτό μαζί σας δεν ήταν απλά για να σας προϊδεάσω για το τι ΜΠΟΡΕΙ να σας συμβεί αλλά και για να σας παροτρύνω να μιλήσετε στους δικούς σας ανθρώπους. Εγώ σιώπησα, έδωσα τη δική μου λανθασμένη ερμηνεία και έμαθα καθυστερημένα την αλήθεια. Εσείς μιλήστε ακόμα και στον σύζυγο ή την φίλη σας (αν είναι μαμά) και ζητήστε βοήθεια. Εγώ το ξεπέρασα στις σαράντα ημέρες. Αλλά και αυτό έχει να κάνει με τον άνθρωπο και τις συνθήκες. Όπως και να έχει καταπολεμήστε το γιατί δεν υπάρχουν μοναδικότερες στιγμές από τις πρώτες που ζούμε με τα βρεφάκια μας.  Επιπλέον, να σας πω οτί και τα συμπτώματα διαφέρουν από γυναίκα σε γυναίκα. Εγώ είχα να αντιμετωπίσω ανεξήγητες φοβίες, κάποια άλλη ίσως να αισθάνεται άσχημα ακόμα και για το γεγονός οτί αιμορραγεί επί μέρες, μπορεί να είναι δύσκολο να προσαρμοστεί γιατί συνήθισε να περνάει περισσότερο χρόνο μόνη της ή με τον άντρα της ή ακόμα και να της λείπουν η δουλειά, οι εξόδοι, οι φίλοι. Όπως και να έχει να ξέρετε οτί αντιμετωπίζεται και η προσαρμογή είναι πιο εύκολη από όσο νομίζετε. Αρκεί να μην αφήσουμε την κατάσταση να έχει τον έλεγχο...εμείς πρέπει να τον έχουμε!




----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΤΕ ΤΟ BLOG ΜΟΥ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ SOCIAL MEDIA ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΝΕΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΟ 'MOMMY IN WONDERLAND'!




*To παρόν αποτελεί πρωτότυπο άρθρο και απαγορεύεται η αντιγραφή, επικόλληση και αναδημοσίευση του με οποιονδήποτε τρόπο ή τεχνική μέθοδο χωρίς την πρότερη ρητή έγκριση του mommyinwonderland.blogspot.gr και του συγγραφέα/αρθρογράφου και δημιουργού του.



Σας φιλώ,
Katia Vlassi 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου