Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

Αποδέχτηκε το ποτηράκι! Επιτέλους!

Εντάξει...πάει καιρός από τη μέρα που έμαθε να πίνει με το καλαμάκι. Ήταν 10-11 μηνών όταν η νονά και ο νονός της απλά της έδωσαν το καλαμάκι και της εξήγησαν τι πρέπει να κάνει επικροτώντας κάθε προσπάθειά της. Και κάπως έτσι αρχίσαμε να πίνουμε νεράκι, αρχικά. 



She accepted it!



 Εκεί που δυσκολευτήκαμε ήταν στο γάλα.  Και αυτό γιατί το βραδινό πρόγραμμα είχε ως εξής: μπανάκι, πιτζαμούλα, γαλατάκι (το έπινε μόνη της) και ύπνος αγκαλιά με το μπιμπερό μέχρι να έρθει η μαμά να το πάρει. Και επειδή η Θεοδώρα από τη μέρα που γεννήθηκε σπάνια θα ξυπνήσει πριν τις 10:00-11:00 το πρωί όρισε εκείνη την πρωινή της ρουτίνα και απαιτούσε γάλα κατά τις 8:00 το πρωί και ύπνος πάλι μέχρι την ώρα που ήθελε εκείνη να σηκωθεί. Άρα και πάλι το μπιμπερό είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο! Ήταν σαν μέρος της ρουτίνας της...και ειλικρινά, σιχαίνεται να της χαλάς την ρουτίνα! Σαν τους σκύλους ένα πράγμα! Μετά από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες, είπα να ξαναδοκιμάσω τώρα που κλείνει τα δύο και πριν καμιά δεκαριά ημέρες της πήρα απλά πλαστικά ποτηράκια με τους αγαπημένους της ήρωες  (ούτε εκπαιδευτικά ούτε κουταμάρες και πεταμένα χρήματα) και αρχίσαμε άλλη μια φορά να παλεύουμε να την κάνουμε να πιει το γάλα με το καλαμάκι και έπειτα να πάει για ύπνο. Αμ δε! Η κυρία έπινε δυο-τρεις γουλιές και μετά στην κούνια απαιτούσε το μπιμπερό με το γάλα της! Δεν το 'βαλα κάτω βέβαια...έτσι είσαι λέω; Έγινε! Θα πάω με τα νερά σου. Για τις επόμενες ημέρες, λοιπόν, έφτιαχνα γάλα στο ποτηράκι, έπινε ελάχιστο και το υπόλοιπο με μπιμπερό στο κρεβάτι. Εδώ και τρεις ημέρες όμως από μόνη της άρχισε να πίνει μέχρι και την τελευταία γουλιά με το καλαμάκι με αποτέλεσμα να είναι χορτασμένη.  Φυσικά, λόγο συνήθειας ζητούσε και στο κρεβάτι γάλα με το μπιμπερό και έτσι απλά ξεκίνησα να της λέω: "καρδιά μου, ήπιαμε γάλα με το ποτηράκι μας, δεν το θυμάσαι;" και εκείνη απαντάει: "Αααα ντάτσι (=εντάξει)" και απλά γυρίζει και κοιμάται.



Finally!


Και που θέλω να καταλήξω; Κάθε πράγμα στον καιρό του κι ο κολιός τον Αύγουστο! Για άλλη μια φορά βγήκα αληθινή! Από την πρώτη στιγμή δεν την πίεσα ποτέ για τίποτα! Ούτε για μποσούλημα, ούτε για περπάτημα, ούτε για τίποτα! Όσο μεγαλώνουν τα παιδιά από τη φύση τους ξέρουν από μόνα τους τι θα κάνουν και πότε. Αυτό που χρειάζεται ένα παιδί από εμάς είναι υπομονή, έναν καλό λόγο, λίγη βοήθεια σε κάθε τους προσπάθεια και επανάληψη! Λέγοντας επανάληψη εννοώ να δοκιμάζουμε ξανά και ξανά το οτιδήποτε μέχρι να αποφασίσουν εκείνα να το κάνουν. Δεν πρέπει να μας αφορά τι έκανε ούτε η κόρη της Ελένης ούτε ο γιος της Τασούλας! Το κάθε παιδί είναι διαφορετικό και η πίεση προς αυτά μόνο κακό μπορεί να φέρει και περαιτέρω καθυστέρηση σε οτιδήποτε τα πιέζουμε να κάνουν. Τι φοβόμαστε; Μήπως κάνουν κακάκια επάνω τους μέχρι τα δεκατρία τους, απίθανο! Μήπως δεν περπατήσουν μέχρι να πάνε φαντάροι; Δεν νομίζω να πάρει τόσο χρόνο βρε!





Μην ξεχνάτε να τα επιβραβεύεται σε κάθε κατόρθωμα ή προσπάθεια! Βοηθάει στην αυτοπεποίθησή τους και την επόμενη φορά θα βάλουν τα δυνατά τους για ένα ακόμα καλύτερο αποτέλεσμα προκειμένου να ακούσουν ένα "μπράβο" από τα χείλη σας! 



Drinking milk!




----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------








ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΤΕ ΤΟ BLOG ΜΟΥ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ SOCIAL MEDIA ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΝΕΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΟ 'MOMMY IN WONDERLAND'!







*To παρόν αποτελεί πρωτότυπο άρθρο και απαγορεύεται η αντιγραφή, επικόλληση και αναδημοσίευση του με οποιονδήποτε τρόπο ή τεχνική μέθοδο χωρίς την πρότερη ρητή έγκριση του mommyinwonderland.blogspot.gr και του συγγραφέα/αρθρογράφου και δημιουργού του.



Σας φιλώ,
Katia Vlassi 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου