Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

Ο ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ ΦΙΛΟΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

Σοβαρά τώρα...υπάρχει παιδί στον κόσμο που δεν μιλάει μόνο του; Και εσύ γλυκιά μανούλα, για θυμήσου...όταν ήσουν παιδάκι...και έπινες καφέ με την ανύπαρκτη φίλη σου!
Εγώ θυμάμαι το είχα περάσει σε άλλο επίπεδο (όπως και πολλοί από εσάς! Παραδεχτείτε το!). Είχα πάνω από 5-6 ψεύτικους φίλους και εκτός από τις καλές μας στιγμές είχαμε και τι κακές μας. Φωνές, τσακωμοί, μπουνίδια, κλωτσίδια. Έμπαινε στο δωμάτιό μου η μάνα μου πανικόβλητη να δει με ποιον αρπάχτηκα! Αλήθεια για ποιο λόγο όλοι μεγαλώνουμε με έναν φανταστικό φίλο; Είναι κάτι σαν ανάγκη ρε παιδί μου...σαν να πρέπει...

Imaginary friends


Δεν έχω διαβάσει σχετικές έρευνες και επιστημονικά πορίσματα αλλά μπορώ να σας πω το τι πιστεύω εγώ. Δεν είναι ούτε η έλλειψη φίλων, ούτε η μοναχικότητα ούτε κανένα ψυχολογικό πρόβλημα. Μεγάλωσα με τα τρία αδέρφια μου, με τα οποία είμαστε σχετικά κοντά ηλικιακά, πίστεψέ με κάθε άλλο ένιωθα παρά μοναξιά...
Πιστεύω πως ως παιδιά δημιουργούμε σχεδόν αυτόματα, από τη φύση μας ψεύτικους φίλους γιατί σε αυτούς μπορούμε να επιβληθούμε χωρίς να μας φέρουν αντίρρηση ενώ με τους πραγματικούς δεν συμβαίνει το ίδιο.  Εγώ, θυμάμαι, έπαιζα την δασκάλα. Τα αδέρφια μου και οι φίλες μου δεν έκαναν ακριβώς αυτά που τους έλεγα και γενικά σε κανένα παιχνίδι δεν έπαιζαν ακριβώς με τους όρους που έθετα εγώ, πράγμα που με εκνεύριζε...έτσι, χωρίς να το σκεφτώ ιδιαίτερα δημιούργησα φανταστικούς φίλους με τους οποίους τα πήγαινα περίφημα μιας και δεν μου χάλαγαν χατήρι.
Τα περισσότερα παιδιά έχουν αρχηγικές τάσεις. Θέλουν να είναι η κεφαλή της παρέας και να καθορίζουν το παιχνίδι. Αυτός, λοιπόν, είναι ένας τρόπος να αισθανθούν καλύτερα.


Από την άλλη, τα παιδιά δεν μιλούν μόνα τους μόνο κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Αλλά και στο μπάνιο, και στο κρεβάτι και στον καναπέ βλέποντας τηλεόραση.
Εγώ προσωπικά ένιωθα μια ικανοποίηση βγάζοντας τα εσώψυχά μου στην φανταστική φιλενάδα μου χαχαχαχαχα! Δεν της έκρυβα τίποτα! Άρα για μια ακόμα φορά καταλαβαίνουμε πόσο βοηθάει την ψυχούλα ενός παιδιού να μιλάει επί ώρες, ασταμάτητα για ότι θέλει χωρίς να υπάρχει κάποιος υπαρκτός συνομιλητής να του κάνει την παρατήρηση ή να το βαριέται ή να το αγνοεί. Εκφράζεται όπως θέλει, μιλάει για ότι θέλει, για ότι το απασχολεί και δεν παίρνει απάντηση, κάτι που το ευχαριστεί γιατί βρίσκεται στην ηλικία που το μόνο που χρειάζεται είναι κάποιον να το ακούει να μιλάει χωρίς σταματημό και να μην το διακόπτει ούτε λεπτό!

The imaginary friend

Ήδη η μικρή μου έχει γνωριστεί με τη δική της φανταστική φίλη και κάνουν πολύ καλή παρέα. Χαμογελάω κάθε φορά που την ακούω να της μιλάει και αισθάνομαι περήφανη που έχω ένα υγιές παιδί! Καλό θα ήταν να αποδεχτούμε όλες το νέο μέλος της οικογένειας και να καταλάβουμε οτί το παιδί μας μεγαλώνει φυσιολογικά υιοθετώντας ένα φανταστικό κολληττάρι και σίγουρα είναι κάθε άλλο παρά κάποιο είδος ψυχικής ασθένειας όλο αυτό.



----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΤΕ ΤΟ BLOG ΜΟΥ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ SOCIAL MEDIA ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΝΕΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΟ 'MOMMY IN WONDERLAND'!




*To παρόν αποτελεί πρωτότυπο άρθρο και απαγορεύεται η αντιγραφή, επικόλληση και αναδημοσίευση του με οποιονδήποτε τρόπο ή τεχνική μέθοδο χωρίς την πρότερη ρητή έγκριση του mommyinwonderland.blogspot.gr και του συγγραφέα/αρθρογράφου και δημιουργού του.



Σας φιλώ,
Katia Vlassi 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου