Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Στο παιδί μου δεν αρέσει να το πλησιάζουν άγνωστοι. Τι να κάνω;

Από πολύ μωρό η κόρη μου σιχαινόταν να πηγαίνει στην αγκαλιά άλλων καθώς και να έρχεται σε στενή επαφή με αγνώστους ή ακόμα και με άτομα που είχε να δει αρκετό καιρό.  Ομολογώ οτί με άγχωνε πολύ αυτό και αισθανόμουν οτί κάτι δεν πάει καλά ή εγώ κάπου κάνω λάθος. Σήμερα, στα δύο της χρόνια είναι ακόμα αρνητική στο να την ακουμπούν ξένο. Δεν ισχύει το ίδιο με τα παιδάκια. 

child and strangers


Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής δεν έχει πρόβλημα να μιλά με αγνώστους με την προϋπόθεση οτί θα έχουν μια απόσταση. Θα επιτρέψει να την πλησιάσουν περισσότερο άτομα που βρήκαν αμέσως τα "κουμπιά" της και την έκαναν με τον τρόπο τους να αισθανθεί ασφάλεια. Από ότι έχω παρατηρήσει δυσανασχετεί με τους θορυβώδης και απότομους ανθρώπους και είναι πιο ανοιχτή με τους ήσυχους και εκείνους που δεν θα την ακουμπήσουν με το καλημέρα. Όταν άγνωστοι την πλησιάζουν από το πρώτο λεπτό αισθάνεται οτί ασφυκτιά και για αυτό εκφράζει αυτή τη δυσαρέσκεια. Είναι τόσο μικρή αλλά με το που δει κάποιον να έρχεται προς το μέρος της τον σκανάρει από πάνω μέχρι κάτω παρατηρώντας κάθε του κίνηση. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα θα καταλάβεις αν σε συμπάθησε ή όχι. Και αν όχι τότε κάποια "λάθος" κίνηση έκανες.


Με όλα τα παιδάκια είναι φιλική και πάει κοντά τους με την πρώτη. Σίγουρα αυτό οφείλεται στο γεγονός οτί ξέρει πως είναι κοντά ηλικιακά και τα θεωρεί ακίνδυνα. Αν και όταν δει οτί κάτι δεν της αρέσει σε κάποιο παιδάκι το κάνει πέρα εξ αρχής ( σπάνιο αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις το κάνει πχ. όταν ένα μεγαλύτερο παιδάκι την ενοχλεί και της παίρνει με βίαιο τρόπο τα παιχνίδια).


Από τους πρώτους μήνες που συνειδητοποίησα όλο αυτό μίλησα με την παιδίατρό μας. Και όχι μόνο! Επικοινώνησα και με άλλους ειδικούς σε αυτά τα θέματα και μου απάντησαν όλοι ομόφωνα να αφήσω αυτό το χαρακτηριστικό του παιδιού ως έχει. Αφού δεν έχει τέτοια θέματα με στενούς συγγενείς και παιδάκια άρα είναι του χαρακτήρα της και αυτό μπορεί να λειτουργήσει και ως αυτοάμυνα. 

child

Το καλοσκέφτηκα και κατάλαβα οτί έχουν δίκιο. Σε άλλους γονείς παίρνει χρόνια για να κάνουν τα παιδιά τους να καταλάβουν οτί δεν κάνει να μιλάμε με αγνώστους. Το γεγονός οτί η κόρη μου θέλει το χρόνο της για να εμπιστευτεί κάποιον δεν την κάνει λιγότερο κοινωνική από τα άλλα παιδάκια. Εγώ βέβαια της μαθαίνω συνέχεια να μιλά, να χαιρετά, και να ζητά ευγενικά να μείνει κάποιος μακρυά της αν εκείνη νιώθει οτί πνίγεται ή απλά κάτι δεν της αρέσει. Επίσης αποφάσισα να ενισχύσω αυτό το στοιχείο του χαρακτήρα της πάντα σε λογικά πλαίσια και χωρίς να την αποξενώσω και να την κάνω να νιώθει φόβο για τα πάντα γύρω της.


Όλα θέλουν τον χρόνο και τον τρόπο τους. Δεν ξέρω αν η κόρη μου θα συνεχίσει να είναι έτσι μεγαλώνοντας αλλά πολύ θα το ήθελα. Πλέον όχι μόνο δεν ανησυχώ για αυτή της την συμπεριφορά αλλά αισθάνομαι περήφανη και την στηρίζω ζητώντας από όσους την πλησιάζουν να σεβαστούν την επιθυμία της. 



----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΤΕ ΤΟ BLOG ΜΟΥ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ SOCIAL MEDIA ΠΟΥ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟ BLOG ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΝΕΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΟ 'MOMMY IN WONDERLAND'!




*To παρόν αποτελεί πρωτότυπο άρθρο και απαγορεύεται η αντιγραφή, επικόλληση και αναδημοσίευση του με οποιονδήποτε τρόπο ή τεχνική μέθοδο χωρίς την πρότερη ρητή έγκριση του mommyinwonderland.blogspot.gr και του συγγραφέα/αρθρογράφου και δημιουργού του.



Σας φιλώ,
Katia Vlassi 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου